IN DE WEEK

Boer zoekt tekst

Morgen verschijnt de nieuwe Landbouwatlas van Nederland.

We tellen de uren af.

Van de 300.000 boerenbedrijven in 1959 zijn er nog 75.000 over. Maar wát voor bedrijven!
We kunnen er geen genoeg van krijgen. Afgelopen zondag keken 4,5 miljoen mensen naar Boer zoekt Vrouw.
In het leven van boeren die een vrouw zoeken, zakt de zon aan het einde van alweer zo'n geweldige dag als een vuurrode bal achter de horizon. De kredietcrisis speelt zich lichtjaren van hen verwijderd op een andere planeet af. De boeren wonen prachtig afgelegen in fraaie hoeves en bungalows. Het gras rond de boerderijen is altijd groener dan groen en heerlijk mals. De veestapel loopt er knorrend en loeiend van tevredenheid bij.

Om klokslag twaalf uur staat de warme prak klaar. Daarna gezellig naar de meubelboulevard om een bankstel te kopen terwijl vader de mest uit de stallen schept. Als de klok naar vijf uur kruipt, parkeren de boeren hun tractoren in de schuur en stappen ze in hun dikke BMW of op hun Harley Davidson. Elke avond barbequen ze met hun grote schare vrienden. Terwijl ze zich de speklapjes en worstjes laten smaken, kijken ze uit over het weidse landschap waar de grauwe kiekendief en de gierzwaluw laag komen overvliegen als vrolijk saluut aan alweer zo'n geweldige dag op het Nederlandse platteland.
Dát is het leven van boeren die vrouwen zoeken. Zo gaat dat daar, driehonderdvijfenzestig dagen per jaar.

Maar ja, wat heb je aan al dat fraais als je niet weet wat je moet zeggen?

Zoals boer Wietse uit Oldetrijne in Friesland. Wietse zoekt een vrouw die humor heeft 'en een beetje kan praten'.
Dat laatste is geen overdreven luxe want in Boer zoekt Vrouw zegt Wietse geen woord. We zagen hem zondagavond schaapachtig grassprietjes plukken en kijken naar de ondergaande zon met naast zich Neeltje.
 
Die Neeltje zou zich onderhand toch eens moeten afvragen: wil ik met deze doofstomme agrariër nog 40 jaar verder?
Want straks, als de cameraploegen zijn vertrokken en de zon achter de wolken verdwijnt, als vrouwe Jaspers niet meer dagelijks in haar kekke outfit over het erf zweeft en het regent op de boerderij, straks als het bankstel is versleten, dán slaat de verveling toe en zit Neeltje of Iris voor de rest van haar leven vast aan een zonderling die misschien wel goed kan boeren maar niet kan praten.

Daarom is op de valreep nog een hoofdstuk toegevoegd aan de nieuwe Landbouwatlas. Voor alle boeren in nood. En dus ook voor Wietse.
Hier alvast een voorpublicatie.

Hans-Joachim Rauschenbach!

De Sportschau, lieve kijkbuiskinderen, ze bestaat nog! Weliswaar in kleur en gepresenteerd vanuit een hippe studio door mensen die we niet kennen maar ze is er nog.
In onze jonge jaren was Heribert Fassbender de Sportschau en de Sportschau was Heribert Fassbender.
Heribert, rots in de germaanse voetbalbranding. Beeldvullend en Duits tot in zijn Lederhose.

Nabendallerseits! Liebe Fussballfreunde!
Ein herzliches willkommen aus dem Volksparkstadion in Hamburg!

In onze beleving werden alle Bundesligawedstrijden elke zaterdagmiddag gespeeld in het Volksparkstadion. Bij alle wedstrijden gaf Herbert commentaar. Bayern München won altijd en Kickers Offenbach degradeerde elke zaterdag.

Herbert was het lichtbaken dat op maandagochtend al wenkte. Een bloedeloos en doodsaai Bundesligatreffen werd door hem tot kunst verheven. Heribert presenteerde niet, nee, hij las voor uit eigen werk.

'Es steht im Augenblick 1:1. Aber es hätte auch umgekehrt laufen können'.

Als je 's middags bij de pupillen voetbalde, keek je wel eens stiekem omhoog of Heribert misschien boven in zijn commentaarhokje zat. In de vroege avonduren de Sportschau en 's avonds das Aktuelle Sportstudio met Werner Zimmer. Penaltyschieten op het bord met de twee grote gaten. Je bleef er voor thuis en kleefde aan de buis. Het was niet alleen bij onze Oosterburen stil op straat.

Het waren de jaren van Ernst Huberty.
Eberhard Stanjek.
Jörg Wontorra.
Achter de coulissen speelde Frits Wunderlich op zijn orgeltje.
En niet te vergeten de Mainzelmänchen.
Deutschland über alles!

Wie in Duitsland wordt geboren als Hans-Joachim Rauschenbach kan alleen maar sportjournalist worden en moderator von der Sportschau. God geeft dit soort namen niet zomaar weg, Hij moet het zo gewild hebben.Toeval bestaat niet.

Hans-Joachim Rauschenbach!
Hoor de engelen zingen.
Hans-Joachim Rauschenbach!
Zijn naam mag je alleen geknield uitspreken.

Wij moeten het doen met Jeroen Grueter en Jan Roelfs. En met Evert ten Napel - God hebbe hopenlijk binnenkort zijn ziel.

Wij lijden in stilte.

Arno Adams: veel van hetzelfde

Hoe zou het toch met Arno Adams zijn? De laatste keer dat we hem zagen optreden was in mei 2006 in het Roermondse CK-theater. Toen stond er een collectebus in de gang. Bezoekers konden aldus bijdragen aan de financiering van de nieuwe live-cd van Adams, waarvoor de opnames twee avonden lang in het CK plaatsvonden.

Die live-cd is er nooit gekomen en we vragen ons af wat met de inhoud van die collectebus is gebeurd.

 

Adams kennende zal hij er geen lijfrentepolis van hebben gekocht.
Integendeel, hoogstwaarschijnlijk is de inhoud van de bus nog diezelfde avond leeggestrooid over de bar van het theatercafé.

Moet kunnen. Adams kan immers een potje breken. Afgelopen vrijdagavond trad hij weer op in het CK-theater, nu met Bart Oostindie en BJ Baartmans. Gedrieën speelden zij elk een prominente rol onder de noemer 'Gelijkgestemde zielen'. De muzikale portie werd democratisch verdeeld. Elk twee nummers, waarna een van de drie het podium verliet. Leuk, maar niet meer dan dat, al is As d'n daag is gedaon toch weer zo'n ijzersterk nummer. Naarmate de tijd verstreek nam het gaapgevoel toe. Hoe lang nog? Het was ook opvallend dat het theater bij lange na niet was uitverkocht en dat is nou niet bepaald des Adams die zich de laatste jaren in Roermond altijd kon verheugen op een volle bak.

Is zijn ster tanende? Of nee, laten we eerlijk zijn, komt het publiek toch liever voor een avondje met hem alléén in plaats van met gelijkgestemde zielen?

In Klaas we trust

Klaas Wilting, woordvoerder van de DSB-bank, verklaarde vorige week nog fris en fruitig dat er niets aan de hand was met de pinautomaten in Wognum.
Op de achtergrond zagen we de eerste rookpluimen al opstijgen. We hoorden mitrailleurvuur. Lichtkogels schoten als vuurpijlen door de Friese lucht en de oprukkende tanks van generaal Lakeman namen strategische posities in rond de DSB-bank.
Klaas sprak onderwijl geruststellende woorden en profileerde zich hiermee als de Mohammed Said al-Sahaf van Friesland.

'Gaat u maar rustig slapen', mompelde Hendrikus Colijn in mei 1940. Waartoe dat leidde, weten we allemaal. Twee dagen later waren de rapen gaar.
'Niets aan de hand', orakelde Klaas Wilting. Hij was nog niet uitgesproken of het kaartenhuis van DSB donderde met luid geraas in elkaar.

Wilting was vroeger woordvoerder van de politie in Amsterdam en in die functie verantwoordelijk voor belangrijk nieuws zoals 'Geen commentaar', 'Loopt u alstublieft door' en 'De politie stelt een nader onderzoek in'. Laten ging Wilting kwissen en verhuisde hij naar Wognum want grootverdieners á la Scheringa mogen zich dan wel profileren als gewone jongens maar ze omringen zich graag met bekende gezichten die vertrouwen uitstralen - ook al heb je geen cent meer te makken.

Wiens brood men eet diens woord men spreekt. Het is het adagium van de tegenwoordig alom aanwezige voorlichters, zegslieden, communicatiemedewerkers en andere slippendragers. Vooropleiding niet per se noodzakelijk, je hoeft als voorlichter slechts twee zinnen uit je hoofd te kennen: 'Geen commentaar' en 'We zoeken het uit, ik bel je nog'.

Woordvoerders, het zijn de Comical Ali's van de Lage Landen. Vertrouw ze voor geen meter.

Herfstbok

De herfst telt veel zegeningen maar de belangrijkste is natuurlijk dat het bokbier weer in de winkel ligt. De zomer kan wat ons betreft niet snel genoeg voorbijvliegen. Zo gauw de eerste griepgevalletjes zich aandienen, weten we het: tijd voor bokbier!
De helft van de mensheid strompelt met een touw om de nek naar zolder als de bladeren vallen maar wij zien in gedachten de bierwagen al stoppen met daarop een heel legertje van die bruine paters.

En wij nippen uiteraard ook aan het bokbier uit solidariteit met de Maleisische moslima Kartika die zes stokslagen kreeg omdat ze in het openbaar alcohol had gedronken.

Een terechte straf overigens, want de boodschapper Mohammed schiep rooibosthee voor vrouwen en God reserveerde het bier voor mannen - maar dit terzijde.

Het alcoholgebruik in Nederland loopt de spuigaten uit en wij blijven met z'n allen toch maar lekker gezellig tegen de klippen op zuipen. Om vervolgens bij het CAD aan te kloppen voor therapieën en cursusjes. Is er ooit over nagedacht om alcoholisten in Nederland van hun zucht af te helpen door ze in het openbaar een riedel stokslagen op hun achterste te geven? Wat dacht u van de zaterdagse markt onder begeleiding van orgelmuziek? Dat bespaart ons belastingbetalers een hoop duiten en zet meer zoden aan de dijk dan het zoveelste kringgesprek bij het CAD.

Die islam, die is zo gek nog niet. Daar kunnen wij nog een hoop van leren. In Sudan bijvoorbeeld riskeren vrouwen veertig stokslagen als ze in het openbaar een broek dragen.

Schande? Wát schande? Doe er nog maar eens twintig bij voor een broekrók.

Hoop doet regenen

De zandzakken doen het ergste vermoeden maar er is geen tsunami onderweg naar ons dorp. Hoogstens een fikse regenbui en dat is ook niet zo fraai. Want in onze straat staat molen De Hoop die morgen feestelijk wordt heropend. Volgens de Erwin Krollen van deze wereld regent het komend weekeinde pijpenstelen dus doet hoop voor één keer niet leven maar regenen.

De zandzakken zijn niet gevuld met meel maar met hooi en dienen enkel ter verhoging van de feestvreugde. En als symbool van de rijpe vrucht die De Hoop vroeger droeg. Er heeft zich zelfs al een heuse kunstenaar bemoeid met komend feestweekeinde want molen De Hoop is een feministische molen. Want vroeger woonde er Agnes Vermeulen, de enige molenaarster van West-Europa. Wie had dat gedacht?
Wij in ieder geval niet, want we lazen dit prachtige nieuws pas deze week in het dorpsblaadje.

Zowat heel het dorp was de afgelopen weken in de weer om De Hoop van binnen en buiten op te kalefateren voor de heropening. En zoals gebruikelijk in een dorp was er links en rechts ook fikse herrie over wie wat wanneer mag doen bij de de ceremonie. Morgen komt de locoburgemeester het lintje doorknippen en staan alle neuzen weer feestelijk in dezelfde richting. En kan De Hoop er weer zeker honderd jaar tegen.

Aan de overkant van de straat staat molen De Welvaart. Die staat op het punt een hartinfarct te krijgen en zal morgen zeker met een scheef oog kijken naar zijn college De Hoop. Maar ooit zullen de zandzakken ook aan de voet van De Welvaart liggen en komt de loco ook hier zijn lintje doorknippen.

En wij dragen morgen ons niet geringe steentje bij door de vlag uit te steken.
Ook al wordt-ie vermoedelijk zeiknat.

Lang leve de Barneveldse Krant!

Het is jammer dat we niet in Barneveld wonen, anders lazen we vast en zeker de Barneveldse Krant! Deze krant heeft zich namelijk ontwikkeld tot het meest stabiele dagblad van Nederland.

Dat maakte Cebuco vandaag bekend. Cebuco is de marketingorganisatie van de Nederlandse dagbladen. Cebuco is de oncoloog van krantenland, de boodschapper van slecht nieuws. Directies van kranten laten tegenwoordig fluks de rolluiken omlaag als de Cebucocijfers weer binnen zijn. En de tijd dat journalisten riepen 'Met die cijfers hebben wij niets te maken!' ligt al ver achter ons. Want de schepen zinken vandaag de dag nog sneller dan werd gevreesd.

Overal waar je om je heen kijkt is het huilen met de pet op maar als je in het buitengebied van Kootwijkerbroek-Harskamp woont of in de driehoek Renswoude-Scherpenzeel-Woudenberg dan ben je een gezegend mens. Daar verschijnt namelijk de Barneveldse krant!

Wij moeten het doen met dagblad De Limburger. Dat klinkt wat armetierig en zo bedoelen we het eigenlijk niet. Beter gezegd: wij doen het met dagblad De Limburger. Wij hebben namelijk geen abonnement op De Limburger. Elke ochtend om 7 uur laat de buurvrouw onze brievenbus klepperen en ligt haar krantje op de mat. Haar interesse geldt alleen wie er nu weer dood is. En als we 's ochtends zien dat er geknipt is in de krant dan weten we het: ha! Iemand uit het dorp is overleden! 's Avonds laat duwen we de krant terug en 's ochtends ligt-ie al bij het oud papier. Want zo gaat dat. Vandaag is het nieuws en morgen wordt de vis erin verpakt.

De krant is te duur, zegt men. Dus lezen onderhand complete buurten één dagblad. En de jeugd wil geen krant meer want de jeugd zelf kan nauwelijks lezen. Dat biedt dus vrijwel geen perspectief voor de toekomst. Metro daalde in het tweede kwartaal met bijna vijf procent en De Pers leverde maar liefst 40 procent in. De gratis krant De Dag verdween helemaal van de markt.

Maar in Barneveld wordt niet getreurd. Laatste nieuws: Auto op de kop in sloot langs Wesselseweg in Barneveld! De bestuurder kon op eigen kracht zijn voertuig verlaten.
Dat is nieuws, dat wordt gevreten! 

Malle Babbe

Medio jaren zeventig was er in Zuid-Limburg een nog relatief jonge en goedgebekte burgemeester die naar de hoeren ging. Iedereen wist het en iedereen zweeg erover.
In zijn vrije tijd was deze man, wiens partij later de hoeksteen van de samenleving zou gaan heten, vaker in het bordeel te vinden. 's Zondags met vrouw en kroost vooraan in de kerk en doordeweeks bij Malle Babbe.

En niet om met Babbe bestemmingsplannen door te nemen, veronderstellen wij met terugwerkende kracht.

De krant was van 's mans escapades op de hoogte maar de journalisten brandden hun vingers niet aan deze kwestie. De grootste dooddoener was wel 'dat iemand zelf moet weten wat hij in zijn vrije tijd doet' maar bovenop lag de angst voor de betreffende burgervader. Als zijn bordeelsluiperij op straat kwam te liggen dan zou dat op termijn hoe dan ook consequenties hebben voor de gezet. Want de tentakels van de partijpolitieke macht in Limburg reikten toen nog ver. Dus gingen alleen de wenkbrauwen van de verslaggever als stil protest omhoog als de betreffende burgemeester de raadsvergadering eerbiedig opende met het gebed.

Wij dragen U onze arbeid op tot Uwe meerdere eer en tot heil der gemeente.

Je hebt burgemeesters die naar de hoeren gaan. Je hebt burgemeesters die een alcoholprobleem hebben. Je hebt er die de zaak belazeren, die hun vrouw dumpen en er met een jonge blom vandoor gaan. Sommigen gedragen zich als dictators en anderen zeggen waar het op staat. Legendarisch is de anekdote over burgemeester Van G. van het Limburgse B. die op een middag twee openingshandelingen moest verrichten. Toen hij klaar was met de eerste moest het gezelschap te voet naar de volgende bouwplaats, ongeveer honderd meter verder. De burgemeester liet de rest alvast vertrekken en ontbood per telefoon zijn chauffeur met dienstauto om die honderd meter in zijn dikke BMW af te leggen.

Je doet het ook nooit goed als burgemeester. Of je nou regelmatig het bordeel frequenteert, teveel zuipt, af en toe een snuifje neemt of overlastplegers in je gemeente 'kut-Marokkanen' noemt: de goegemeente heeft altijd wel iets te mekkeren.

Een klein pikkie en de iPhone

Radarcontroles? Blik op de Weg? Koos Spee voor de camera? Verkeerseducatie? Ben je gek.
In Australië pakken ze het veel effectiever aan. Daar voert de overheid succesvol campagne tegen snelheidsduivels door in reclamespots te betogen dat met name mannen met een kleine pik te hard rijden.

Wat, laten we eerlijk zijn, in feite natuurlijk ook zo is.

De verkeerspolitie in Melbourne vraagt niet naar je rijbewijs maar kijkt gelijk in je kruis en begint dan hartelijk te lachen.

Het was een leerzaam interview in De Volkskrant met de Amerikaanse psycholoog Geoffrey Miller. In zijn boek 'Darwin en de consument' stelt hij - samengevat - dat de prehistorische mens indruk maakte op zijn kompanen door zich behulpzaam, moedig en sociaal op te stellen en dat deze puur menselijke eigenschappen zijn positie binnen de gemeenschap sterk bepaalden.

Tegenwoordig imponeren we onze omgeving met wat we hebben gekocht: de nieuwste iPhone, de duurste sportschoenen, de grootste auto en de verste vakanties. Materie als leidraad voor menselijk geluk heeft de plaats ingenomen van openheid, vriendelijkheid en zorgvuldigheid. Goederen bepalen wie we zijn.

De hoogmis wordt 's zondags niet meer opgedragen in de kerk maar in MediaMarkt.

We kopen onze status. Maar, vraagt Miller zich af, maakt dat gelukkig? Wij willen net als onze verre voorvaderen nog steeds pronken met het grote verschil dat tegenwoordig de markt onze sociale status bepaalt en niet meer wijzelf. We zijn met ons koopgedrag totaal uit de bocht gevlogen en denken hiermee te kunnen scoren terwijl we in feite niets anders doen dan illusies najagen, aldus Miller.

Kijk eens naar uw buurman als hij weer komt aangescheurd in de straat. Wedden dat hij een kleine pik heeft? Om van de nieuwste iPhone maar helemaal te zwijgen.

Oude wijn in veel te dure zakken

De cd-winkels worden dezer dagen bevolkt door mannen met incontinentieluiers, rollators en loopkrukken. Want de nieuwe cd-box van The Beatles is uit en mag zich in een grote belangstelling verheugen. Alle twaalf albums van The Beatles in stereo. Hoera. Wat hebben we er lang op gewacht, zeg.

Het moet iets bijzonders zijn. Een toegewijd team van technici werkte vier jaar lang in het diepste geheim in de Abbey Road Studios in Londen aan het remasteren van de twaalf albums.

In het diepste geheim.

Werner von Braun sleutelde ook in het diepste geheim aan de V1 maar het werd geen onverdeeld succes, zullen we maar zeggen.

Het schijnt dat je het enorme kwalitatieve verschil van deze Beatlesbox alleen kunt horen als je de hond hebt gewurgd. De kinderen moeten naar school zijn en de vrouw naar haar werk. Pas als het thuis muisstil is schijn je te kunnen horen waarom je 279 euro hebt uitgegeven.
We hadden alle elpees van The Beatles al. Later kochten we noodgedwongen al hun cd's. Die verhuisden nadien naar onze iPod en nu worden we geacht opnieuw naar de winkel te rennen voor de geremasterde versie.

Het laatste nieuws is dat op een zolder in een Liverpoolse achterstandswijk geluidsopnamen zijn ontdekt van een poepende John Lennon. De opnamen worden door hetzelfde toegewijde team de komende maanden in het diepste geheim geremasterd en over een jaar als collectors item uitgebracht samen met het toiletpapier dat Lennon destijds schijnt te hebben gebruikt. Prijs 350 euro.

Begin dit jaar verscheen Collected van Golden Earring. Eerder verscheen The best of Golden Earring, The continuing story of Radar Love, The very best, The very very best, The very greatest best, The iets minder very best, The magnificent Earring, The beautiful Earring, The absolute best, The greatest hits, The greatest hits vol. 1 en The greatest hits vol. 2

Geremasterd of niet, het blijft allemaal oude wijn in nieuwe, eh... veel te dure zakken.