IN DE WEEK

Geen paard in de gang

Het gaat goed met de verzorgingstehuizen in Nederland. Ouderen liggen tegenwoordig niet meer met z'n vijfenzeventigen op een kamer en vóór vijf uur 's middags is iedereen uit de pyjama. Of er in, daar blijven we even buiten.

Maar laten we niet zo somberen. Vandaag lezen we in de krant dat de tijd voorbij is dat er in deze pakhuizen van de dood slechts één keer in de week wordt gedoucht. Met de komst van management in verzorgingstehuizen werd ook de vraaggerichte zorg geìntroduceerd. Oudjes mogen tegenwoordig zelfs een huisdier meenemen, zoals een hond of een kanarie. Maar een paard in de gang is helaas nog niet bespreekbaar.

Toch zijn de verschillen nog enorm groot. In onze regio wordt binnenkort een superdeluxe centrum voor private ouderenzorg geopend waar oudjes terecht kunnen die hiervoor tussen de 2000 en 3000 euro per maand moeten neertellen. Maar in ruil hiervoor staat er wel al na één druk op de knop een verpleegkundige naast je bed om the old & happy few op de poepdoos te tillen.

En in diezelfde regio zijn er tehuizen waar ouderen urenlang vegeteren in hun eigen stront omdat er te weinig personeel is. Het personeel dat er wél rondrent, heeft andere prioriteiten. Het wordt door zijn management afgerekend op elke minuut en als je dan toevallig op een verdieping lager je ontlasting hebt laten lopen omdat je het ook allemaal niet meer kunt helpen dan heb je gewoon dikke vette pech. En loop je ook nog het risico te worden uitgekafferd door professionals van 17 en 18 jaar, de Florence Nightingales van deze tijd met dollartekens in hun ogen.

Ach, de oudjes. Liesbeth List zong het al: 'Oud zijn in Amsterdam, is oud zijn op een dorp, men leeft er nauwelijks meer'.

Het is de tragiek van het ouder worden: men leeft er nauwelijks meer.

De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) geeft op haar website gedetailleerd tekst en uitleg over medicijnen die mensen kunnen innemen om een einde aan hun leven te maken. De website wordt vooral bezocht door oudere mensen wier grootste wens is om te gaan zoals mensen uiteindelijk ook horen te gaan:  pijnloos en in alle rust. De NVVE wil hiermee voorkomen dat potentële zelfdoders naar gruwelijke methoden grijpen zoals het springen voor de trein of verhanging. 

Of het wegrotten in je eigen ontlasting in huize Avondrood omdat het personeel van het management andere prioriteiten moet stellen dan mensen onder de douche zetten. Want niet iedereen kan zich à raison van 3000 euro per maand een poepdoos met een gouden randje permitteren.

Help! De overheid!

Voor het eerst sinds 1989 kleurt oudejaarsavond weer blauw. Over de nacht van oud naar nieuw hangt dit jaar een mythisch licht, dat van de blauwe maan. Het betreft hier dus een natuurverschijnsel dat eens in de twintig jaar voorkomt en dat niets heeft te maken met blauw op straat.

Nederland telt zo'n 55.000 politie-ambtenaren. Minus de vergadertijgers en de dienders die elke dag te vroeg naar huis gaan, hou je nog pakweg 30.000 agenten in actieve dienst over.

Maar wat doen die eigenlijk met oud en nieuw?

Waar zijn ze?

Want het loopt uit de hand in Nederland.

Het loopt zo uit de hand dat de minister burgers adviseert op oudejaarsavond de straat op te gaan om relschoppers in toom te houden, 112 te bellen, eventuele slachtoffers bij te staan, foto's te maken en beschikbaar te zijn als getuige. 

En als u er toch bent, schrijf dan gelijk een stukje voor het plaatselijke nieuwsblaadje en bel de belangrijkste feiten door naar het NOS-Journaal. Veeg die door vuurwerk afgerukte handen en voeten op een hoopje zodat de hulpverleners veilig binnen kunnen blijven. Repareer ook even het aan gruzelementen geslagen bushokje en de opgeblazen brievenbussen want de afdeling openbare werken van uw gemeente leunt tot medio januari behaaglijk achterover.

En sluit die agressieve leeghoofden op in uw schuurtje zodat de politie - mocht die het komende jaar onverhoopt een keer door uw straat rijden - ze wellicht kan komen ophalen.

We moeten van de overheid op oudejaarsavond niet schromen om ons op straat te vertonen en daders van geweld en ander agressief gedrag aan te spreken. Wij wensen u hierbij veel succes want u zult het nodig hebben. We drinken alvast een glaasje champoepel op het behoud van uw gezondheid.

Want de samenleving, dat zijn we allemaal, roept de overheid ons toe.

Dat dacht ook die postbode uit Zeeuw-Vlaanderen die wilde ingrijpen toen jongeren vernielingen pleegden. De man werd op straat doodgeslagen door twee leeghoofden van 17 jaar.

Grijp in bij agressie tijdens Oud en Nieuw is de ronkende retoriek van Postbus 51, van de kleurige foldertjes in de keurige rekjes en van de fraai gemaakte commercials die burgers de straat op stuurt om het vuile werk van de zich terugtrekkende overheid op te knappen.

Dat hadden The Marcels eigenlijk al goed in de gaten toen ze in 1963 zongen: 'Blue Moon, you saw me standing alone'.  

 

  

De drievoudige Lutz

Er is een kerstcommercial van TNT Post waarin een postbode kerstkaarten bezorgt terwijl hij 'Let it snow' van Frank Sinatra zingt. En passant informeert hij bij een voorbijganger naar diens welbevinden en duwt hij elegant hekjes open om zijn straatronde te besluiten met een drievoudige Lutz, de koningssprong van TNT Nederland.

Is het u ook opgevallen dat deze postbode in het donker bezorgt terwijl zijn postwagentje nog tot de rand toe is gevuld met kaarten?

Geen wonder dat bij TNT Post 11.000 banen op de tocht staan.
Dat krijg je namelijk als je zingend je werk doet en om de haverklap passen, pirouettes en verbindende bewegingen maakt terwijl je op elke straathoek een drievoudige dubbele Rittberger wilt laten zien. Dan ben je namelijk nooit op tijd klaar.

Het is de tragedie van TNT Post.
Ze zijn nooit op tijd klaar.

In de drukste tijd van het jaar dansen en zingen de TNT'ers door onze straten terwijl de post wordt bezorgd door bijstandsmoeders, uitkeringstrekkers en licht verstandelijk gehandicapten die tegen beter weten in willen bewijzen dat ze nog meekunnen in deze samenleving.
De post wordt verkeerd bezorgd, komt te laat of komt helemáál niet. Als de klok naar elven kruipt, zien we ze nog zwoegen in het pikkedonker terwijl aan de overkant van de straat een TNT'er zijn verplichte kür afwerkt.

Elfduizend banen weg?
Zou iets minder zingen en dansen voor onze voordeur en iets nauwkeuriger de post bezorgen misschien helpen?

Is dit de foto van het jaar?

 
  
Is dit de foto van het jaar in de categorie 'groot verdriet van kleine mensen' ? Het 7-jarig zoontje van kapitein Antonio Fortunato huilt bij de lijkkist van zijn vader die samen met vijf andere Italiaanse militairen om het leven kwam bij een bomaanslag in Afghanistan.
De zes kregen een staatsbegrafenis in Rome in aanwezigheid van president Berlusconi maar ja, daar schiet je uiteindelijk toch ook niets mee op. Het kind is immers zijn vader kwijt.

Moederziel alleen staat hij bij de kist van zijn vader met achter hem de duizenden aanwezigen onder wie veel militairen die er een volgende keer ongetwijfeld weer bij zullen zijn als een andere 7-jarige bij een kist staat te huilen.

Monty Python in Limburg

We leven in een land waar ze midden op straat lantaarnpalen neerzetten.
Sterker, wij wonen in een gemeente waar ze midden op straat lantaarnpalen neerzetten.

Nu Mark Rutte is gekozen tot politicus van het jaar is het tijd dat wij in eigen kring rondkijken en ons afvragen wie in ons dorp met kop en schouders boven het politieke maaiveld uitsteekt.
Want onze gemeente is de Limburgse gemeente van het jaar. Nou! Het bewijs stond deze week midden op straat. Met andere woorden: bij ons lígt de humor op straat.

Monty Python in Limburg.

De raadsverkiezingen zijn aanstaande en niet alleen achter maar ook vóór de schermen is het traditionele moddergooien begonnen. Raadsleden ontwaken uit hun vier jaar durende winterslaap. En wekelijks glijden er fraaie folders en brochures in de bus met daarop foto's van mannen en vrouwen die, de armen stoer gekruist voor de borst, plechtig verkondigen dat ze weer het allerbeste voorhebben met zichzelf en met ons.

Vroeger was het simpel. Niks folders of brochures, Twee maanden voor de verkiezingen ging je als raadslid elke zondagochtend naar het plaatselijke café, toen nog het epi centrum van gemeenschapszin. Daar repeteerde de harmonie en na afloop bleef je er gezellig hangen en wist iedereen weer wie je was en waarom je in de gemeenteraad zat - al wist je dat zelf eigenlijk niet zo goed.
Je gaf links rondjes en rechts schouderklopjes, 's middags even door naar de kantine van de voetbalclub en de zondag was weer goed besteed. Je was weer voor vier jaar verzekerd van een basisplaats in de gemeenteraad.
We hebben een raadslid gekend dat twaalf jaar volksvertegenwoordiger was, het presteerde om in die twaalf jaar nauwelijks één woord te zeggen en bij zijn afscheid werd gelauwerd met een koninklijke onderscheiding. 'Wegens zijn vele verdiensten voor de gemeenschap'.

Het waren gouden jaren voor de lijsten Mallebrootje.

Samengevat: we kunnen nu eenmaal niet allemaal de Nobelprijs voor de vrede winnen. Maar er zijn er ook die in hun overlijdensadvertentie het heuglijke feit memoreren dat ze 40 jaar lid waren van de Avro.
Zijn er, menselijkerwijs, grotere dieptepunten denkbaar?
Ja, misschien één, de gemeentepolitiek.
Want wie wil er nou raadslid zijn in een dorp waar ze lantaarnpalen midden op straat neerzetten?

Hond doodgeschopt

Verreweg de meeste Nederlanders vinden dat rechters te soft zijn en dat misdadigers te licht worden gestraft. Dat kan best zo zijn maar we moeten wel de waarheid onder ogen durven zien. En die luidt dat Nederlandse rechters niet van deze wereld zijn. De meeste mensen weten het niet maar Nederlandse rechters leven op Neptunus, de verste planeet in ons zonnestelsel.
Dagelijks worden de rechters met ufo's naar Nederland gevlogen om hier recht te spreken. Na afloop keren ze onmiddellijk terug naar Neptunus. Dit wordt gedaan - u snapt dat ook wel - om voeling met de maatschappij koste wat het kost te voorkomen.

Af en toe blijft er eentje plakken. Dan zien we zo'n rechter tussen de middag door de stad lopen. Hij kijkt dan met een angstige blik die mensen doorgaans opzetten als ze voor het eerst op Fifth Avenue omhoog kijken naar de wolkenkrabbers van New York City. Dan voelen ze zich nietig en klein. Zo voelen de Nederlandse rechters zich ook als ze zich per ongeluk buiten de rechtbank begeven.

Laatst liepen we in de stad achter een rechter. We hoorden hem bijna smekend bidden: 'Beam me up, Scotty! Beam me up!'

Voorzitter Erik van den Emster van de Raad voor de Rechtspraak reageerde op de enquête over de te soft straffende rechters dat dit niet zal leiden tot een structurele daling van het vertrouwen in de rechtspraak. 'Wij trekken ons de kritiek wel degelijk aan. Wel moeten rechters hun uiterste best doen om hun uitspraken uit te leggen aan de samenleving', zei Van den Emster voordat hij in een ufo stapte voor zijn dagelijkse vlucht naar Neptunus.

Een 25-jarige man uit Eindhoven schopte in augustus van dit jaar zijn acht jaar oude hond dood. De feestganger trapte het dier en hield het in de badkamer lange tijd onder water. De hond raakte in paniek waarna de Eindhovenaar zijn hond het hele huis door schopte met de dood als gevolg.

Deze week kreeg de verdachte een gevangenisstraf van 298 dagen opgelegd waarvan 180 voorwaardelijk zodat hij direct op vrije voeten kwam. Het vonnis bleek echter een vergissing te zijn. Door de jetlag - Neptunus ligt nou eenmaal niet om de hoek - was de rechter een beetje in de war. Gisteren deed hij opnieuw uitspraak. 
De Eindhovenaar moet binnen één week worden doodgeschoten op het Stationsplein. Alle inwoners van de stad worden verplicht om deze standrechtelijke executie bij te wonen om een afschrikwekkend voorbeeld te stellen.

In naam van de Koningin. 

Het onderhemd van John

Wat hebben John Demjanjuk en Solange Magnano met elkaar gemeen? Helemaal niets.
De een is, vermoedelijk, een oorlogsmisdadiger die formeel 27.900 joden op zijn geweten heeft. De ander was de voormalig miss Argentinië die afgelopen weekeinde overleed aan de gevolgen van een operatie aan haar achterste.

Heel treurig allemaal, maar wat ons eigenlijk veel meer intrigeert is het onderhemd van John Demjanjuk. Op sommige foto's staat hij afgebeeld in een onderhemd. Soms wit, soms lichtblauw. Alsof hij niets anders in zijn kleerkast heeft hangen.

Dolce & Gabbana, zo heet volgens hem een club uit de eerste divisie van de Russische voetbalcompetitie.

Het borsthaar tiert welig. Hij doet ook geen moeite om het te verbergen, net zo min als hij moeite doet om de grote zweetplekken onder zijn oksels te camoufleren.
John Demjanjuk oogt als gekke Henkie met die grote bril en armen als staalkabels.
Zo zien Oekrainers - die toch al niet vooraan stonden toen God de mens schiep - er vermoedelijk uit als de werkdag erop zit. Even een kiekje voor de fotograaf en dan is het tijd voor ontspanning en bier, net als vroeger, als hij weer een wagonlading joden naar de gaskamers had gedreven.

Want gelet op zijn postuur en uitstraling is het niet aannemelijk dat Demjanjuk tussen de middag met koffie en peperkoek rondging in Sobibor. Hij wordt er onder meer van beschuldigd dat hij lijken van joden als ontbijttafel gebruikte.

Er is overigens toch een overeenkomst met Solange Magnano, het 38-jarige model dat een cosmetische operatie niet overleefde. Zij en Demjanjuk stonden op dezelfde dag op dezelfde pagina in dezelfde krant. Hij prominent, zij rechtsonder in een hoekje. De een leeft niet meer, de ander vermoedelijk niet lang meer.

Als kleding de man maken, dat ziet een beetje beul er na gedane arbeid zó uit.

De scheve schaats van Digna

Die zien we dus voorlopig niet meer terug. Officier van justitie Digna van Boetzelaer (foto)  is afgeserveerd naar de postkamer van het Openbaar Ministerie nadat ze op een uiterst knullige manier uit de bocht was gevlogen. En wij maar denken dat officieren van justitie de belichaming van law & order zijn, rechtschapen en integer tot in hun tenen. Dat er af en toe eentje tussen zit die een computer met daarop kinderporno bij het straatvuil zet, nou ja, moet kunnen. Ook het OM is immers een afspiegeling van de samenleving.

Maar dat keurige en kraakheldere imago van de officier van justitie kreeg een flinke knauw bij Pauw & Witteman. Daar was Caroline Rijke te gast, de weduwe van de in 2006 vermoorde kroegbaas Thomas van der Bijl.
Onlangs kreeg Rijke een telefoontje van officier van justitie Digna van Boetzelaer.
Rijke was er niet, Van Boetzelaer sprak haar voicemail in maar vergat vervolgens de hoorn goed op de haak te leggen en kakelde tegen een collega vrolijk verder over Rijke. Een lulliger scenario valt écht niet te verzinnen. In de uitzending was te horen hoe ze Rijke onder meer 'de hoer van de Gelderse kade' en 'teringwijf' noemde. Rijke, ook niet achterlijk, bewaarde de voicemail en overweegt een schadeclaim.
Nog even nagenieten hoe een officier van justitie het op een asociale manier doet? Kijk hier !

We zagen zelfs Harry van Bommel van de SP, die ook aan tafel zat bij Pauw en Witteman, even zijn wenkbrauwen fronsen toen hij de geluidsopname hoorde. En Harry, u weet dat, fronst doorgaans alleen zijn wenkbrauwen als een mooie vrouw langskomt. Dus dat wil wat zeggen!

Ach, Digna van Boetzelaer. Vroeger coachte ze kunstschaatsters ter voorbereiding op hun kür. Regelmatig zagen we haar als persofficier namens het Openbaar Ministerie in het 8-uur journaal complexe juridische onderwerpen uitleggen. Niet dat we alles begrepen wat ze zei maar het oog wil ook wat, nietwaar? En dat is ook de bedoeling van het Openbaar Ministerie. Justitie schuift liever een babe zoals Digna voor de camera om te voorkomen dat de kijkers gelijk doorzappen naar Goede Tijden.

Maar voorlopig is het einde oefening voor deze officier. Dat wordt de komende jaren postzegels plakken in de kelder van de rechtbank. Eigenlijk een typisch voorbeeld van het rijden van een scheve schaats.

De onrendabelen van ons dorp

De onrendabelen. Je ziet ze bij ons in het dorp ook steeds vaker. Onrendabelen zijn mensen die de druk van de prestatiemaatschappij niet meer aankunnen, weinig of geen geld verdienen en dus op de armoedegrens balanceren. Onrendabelen doen niks en kosten de maatschappij alleen maar geld, dat is kort samengevat de kern van hun bestaan.

De meeste onrendabelen van ons dorp dragen een pet en zeulen een plastic zak met zich mee. Wij bestellen minstens drie grote verhuiswagens maar de onrendabelen sjouwen hun hele bestaan mee in een plastic zak. Die plastic zak is het kenmerk van onze onrendabelen. Je kunt er ook de status van deze rafelranders aan aflezen. Als ze een plastic zak van Albert Heijn bij zich hebben dan zijn ze nog niet helemaal door hun hoeven gezakt.

Zo onrendabel zijn ze blijkbaar niet want ze shoppen bij Appie.

Op de ladder van de onrendabelen staan ze dus hoog in aanzien. Het wordt al wat kritieker als de winkelzak van de Plus is. Of de Timco. Want bij de Timco, daar ga je toch alleen verkleed naar binnen? Of op maandagochtend in alle vroegte als al onze vrienden en bekenden zich nog eens lekker omdraaien?
Maar de allerergste plastic zak die je bij je kunt hebben is toch wel die van Dirk van den Broek. Misschien omdat hij ons doet denken aan Dirk de zwerver want met hem ging het volgens Wim de Bie destijds helemáál niet goed.

 
Dirk is het prototype van de onrendabele. We zien in ons dorp dan ook heel veel plastic tassen van Dirk. Dirk de zwerver dronk altijd bier. Dat doen onze onrendabelen ook. Als we 's avonds na alweer een dag hard werken thuis komen, zien we onze onrendabelen vaak in de kroeg zitten. Ze zwaaien als we passeren en heffen nadrukkelijk het glas. Het is hun eerbetoon aan de zoveelste onrendabele dag.

Nee, in ons dorp is het leven aan de rafelrand zo slecht nog niet.

Boer zoekt tekst

Morgen verschijnt de nieuwe Landbouwatlas van Nederland.

We tellen de uren af.

Van de 300.000 boerenbedrijven in 1959 zijn er nog 75.000 over. Maar wát voor bedrijven!
We kunnen er geen genoeg van krijgen. Afgelopen zondag keken 4,5 miljoen mensen naar Boer zoekt Vrouw.
In het leven van boeren die een vrouw zoeken, zakt de zon aan het einde van alweer zo'n geweldige dag als een vuurrode bal achter de horizon. De kredietcrisis speelt zich lichtjaren van hen verwijderd op een andere planeet af. De boeren wonen prachtig afgelegen in fraaie hoeves en bungalows. Het gras rond de boerderijen is altijd groener dan groen en heerlijk mals. De veestapel loopt er knorrend en loeiend van tevredenheid bij.

Om klokslag twaalf uur staat de warme prak klaar. Daarna gezellig naar de meubelboulevard om een bankstel te kopen terwijl vader de mest uit de stallen schept. Als de klok naar vijf uur kruipt, parkeren de boeren hun tractoren in de schuur en stappen ze in hun dikke BMW of op hun Harley Davidson. Elke avond barbequen ze met hun grote schare vrienden. Terwijl ze zich de speklapjes en worstjes laten smaken, kijken ze uit over het weidse landschap waar de grauwe kiekendief en de gierzwaluw laag komen overvliegen als vrolijk saluut aan alweer zo'n geweldige dag op het Nederlandse platteland.
Dát is het leven van boeren die vrouwen zoeken. Zo gaat dat daar, driehonderdvijfenzestig dagen per jaar.

Maar ja, wat heb je aan al dat fraais als je niet weet wat je moet zeggen?

Zoals boer Wietse uit Oldetrijne in Friesland. Wietse zoekt een vrouw die humor heeft 'en een beetje kan praten'.
Dat laatste is geen overdreven luxe want in Boer zoekt Vrouw zegt Wietse geen woord. We zagen hem zondagavond schaapachtig grassprietjes plukken en kijken naar de ondergaande zon met naast zich Neeltje.
 
Die Neeltje zou zich onderhand toch eens moeten afvragen: wil ik met deze doofstomme agrariër nog 40 jaar verder?
Want straks, als de cameraploegen zijn vertrokken en de zon achter de wolken verdwijnt, als vrouwe Jaspers niet meer dagelijks in haar kekke outfit over het erf zweeft en het regent op de boerderij, straks als het bankstel is versleten, dán slaat de verveling toe en zit Neeltje of Iris voor de rest van haar leven vast aan een zonderling die misschien wel goed kan boeren maar niet kan praten.

Daarom is op de valreep nog een hoofdstuk toegevoegd aan de nieuwe Landbouwatlas. Voor alle boeren in nood. En dus ook voor Wietse.
Hier alvast een voorpublicatie.