Het gaat goed met de verzorgingstehuizen in Nederland. Ouderen liggen tegenwoordig niet meer met z'n vijfenzeventigen op een kamer en vóór vijf uur 's middags is iedereen uit de pyjama. Of er in, daar blijven we even buiten.
Maar laten we niet zo somberen. Vandaag lezen we in de krant dat de tijd voorbij is dat er in deze pakhuizen van de dood slechts één keer in de week wordt gedoucht. Met de komst van management in verzorgingstehuizen werd ook de vraaggerichte zorg geìntroduceerd. Oudjes mogen tegenwoordig zelfs een huisdier meenemen, zoals een hond of een kanarie. Maar een paard in de gang is helaas nog niet bespreekbaar.
Toch zijn de verschillen nog enorm groot. In onze regio wordt binnenkort een superdeluxe centrum voor private ouderenzorg geopend waar oudjes terecht kunnen die hiervoor tussen de 2000 en 3000 euro per maand moeten neertellen. Maar in ruil hiervoor staat er wel al na één druk op de knop een verpleegkundige naast je bed om the old & happy few op de poepdoos te tillen.
En in diezelfde regio zijn er tehuizen waar ouderen urenlang vegeteren in hun eigen stront omdat er te weinig personeel is. Het personeel dat er wél rondrent, heeft andere prioriteiten. Het wordt door zijn management afgerekend op elke minuut en als je dan toevallig op een verdieping lager je ontlasting hebt laten lopen omdat je het ook allemaal niet meer kunt helpen dan heb je gewoon dikke vette pech. En loop je ook nog het risico te worden uitgekafferd door professionals van 17 en 18 jaar, de Florence Nightingales van deze tijd met dollartekens in hun ogen.
Ach, de oudjes. Liesbeth List zong het al: 'Oud zijn in Amsterdam, is oud zijn op een dorp, men leeft er nauwelijks meer'.
Het is de tragiek van het ouder worden: men leeft er nauwelijks meer.
De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) geeft op haar website gedetailleerd tekst en uitleg over medicijnen die mensen kunnen innemen om een einde aan hun leven te maken. De website wordt vooral bezocht door oudere mensen wier grootste wens is om te gaan zoals mensen uiteindelijk ook horen te gaan: pijnloos en in alle rust. De NVVE wil hiermee voorkomen dat potentële zelfdoders naar gruwelijke methoden grijpen zoals het springen voor de trein of verhanging.
Of het wegrotten in je eigen ontlasting in huize Avondrood omdat het personeel van het management andere prioriteiten moet stellen dan mensen onder de douche zetten. Want niet iedereen kan zich à raison van 3000 euro per maand een poepdoos met een gouden randje permitteren.