IN DE WEEK

Zwart, lesbisch, vrouw met gitaar!

Jazz. Wat hebben we ermee? Niet veel, vrezen we. Ooit hoorden we een jazzpianist aan de gang. Toen we hem vroegen wanneer hij klaar was met het stemmen van de piano antwoordde hij ietwat bozig dat hij zojuist een van zijn grootste hits had gespeeld. We bedoelen maar. Jazz, en met name de experimentele jazz, beschouwen we doorgaans toch als akelig gefriemel en gefrunnik waar we jeuk van krijgen in plaats van kippenvel.

Toch waren we afgelopen weekend op North Sea Jazz in Rotterdam. Waar we ons behalve over de prijs van een plastic bekertje bier verwonderden over het feit dat er zó veel artiesten worden gerangschikt onder die immens grote paraplu die jazz heet. En waar we op het nippertje voorkwamen dat we een grote blunder begingen. Want we wilden namens drie basgitaren een aanklacht indienen tegen Stanley Clarke wegens grove mishandeling. Bleek het volgens de politie toch om een succesvol optreden te gaan.

Ergo: jazz, je kunt er alle kanten mee op.

Maar wat was ze goed! Gottegot, wat was ze goed! Ruthie Foster! Zwart, lesbisch, vrouw met gitaar! De Congo-tent bolde van enthousiasme toen honderden mensen werden meegezogen in een uur durende wave. Ondergronds dansten de tentharingen mee. De Texaanse singer- songwriter roerde duchtig in een dampende ketel boordevol soul, blues, folk, gospel en reggae en wist een bomvolle tent bovenop de stoelen te krijgen. En wat was ze blij! Blij! Het plezier spatte er vanaf. Zelden zo'n big smile gezien als die van the phenomenal Ruthie Foster wier performance zelfs werd bekroond met een daverend applaus van haar eigen bandleden.
 
Als dit jazz was dan eten we met plezier onze hoed op. Ruthie Foster!
 
Hallelujah! Praise the lord!

Bij de dealer

We dachten voor de APK goedkoper uit te zijn bij de garage-om-de-hoek. Tot we van de garagist te horen kregen dat hij onze auto eigenlijk niet mocht goedkeuren maar dat toch deed 'want ze komen toch bijna nooit controleren'. Terwijl hij dat zei, stak hij zijn sigaar in de fik en gaf ons een vette knipoog. Toen wisten we het: rap terug naar de officiële dealer!

Want daar zijn voor klanten betere tijden aangebroken. Vroeger moest je nog wel eens wachten bij de dealer  maar tegenwoordig buigen ze als een knipmes zo gauw we er één voet over de drempel hebben gezet. Want het zijn hard times voor de autobranche en elke klant is er een.

Gaat u even zitten. U wordt zo geholpen.

Kopje koffie, krantje, leenauto, huurfiets, thuisbrengservice, ophaalservice. We worden door onze dealer in de watten gelegd. Hij houdt van de klant! Of, om met Klosterfrau Melissengeist te spreken: nie war er so wertvoll wie heute!

Het enige probleem is echter dat de dealer tegenwoordig ook onze mening wil weten. 'Wij waarderen uw mening' klinkt het onophoudelijk. Wat een flauwekul. Onze mening doet er helemaal niet toe. Het enige wat telt is de inhoud van onze portemonnee, net als bij Teun de Beun-om-de-hoek.

Vorige week klopten we aan bij de dealer voor een flacon motorolie. Alles opgeteld waren we nauwelijks twee minuten in de werkplaats geweest. De dag erna floepte er al een email binnen. De dealer wilde weer eens onze mening weten. We moesten 25 vragen invullen, variërend van of het personeel behulpzaam was geweest en hoe lang we hadden moeten wachten tot de vraag of de receptioniste ook had geglimlacht en of we tevreden het pand hadden verlaten en zo nee waarom dan wel niet.

Of we nog een opmerking hadden, want onze dealer wil graag alles van ons weten. Ja, hou op met die domme enquêtes!

 

Gollums in Golfjes

Het Openbaar Ministerie gaat agressie in het verkeer harder bestraffen. Wie een verkeersovertreder een klap voor zijn muil geeft, krijgt nu een boete van maximaal 300 euro. Dat bedrag wordt verhoogd naar 375 euro.

Wauw. Nederland beeft.

Op de doorgaande weg in ons dorp is het van maandagochtend tot vrijdagmiddag vijf uur best wel rustig. Men gedraagt zich netjes op het stuk waar je niet harder dan 30 kilometer mag. En waarom? Omdat de politie er tijdens kantooruren met een lasergun achter de boom staat. Daarna niet meer want dan wacht de warme prak en de voetbalclub.

Op vrijdagmiddag na vijf uur verschijnen als bij toverslag ineens Golfjes op de weg. Met daarin pubertjes. Mannekes met petjes achterstevoren op hun veelal kaalgeschoren hoofden. Verkeershufters.
 
Keboem keboem. Het zijn de Gollums anno 2009. 

Het is een raadsel waar ze zo plotseling vandaan komen. Kunnen we gif strooien? Door de week houden ze hun winterslaap en in het weekend kruipt deze blikken plaag uit alle hoeken en gaten de grote mensenweg op om Koos Spee acuut hartfalen te bezorgen.

Een rij-instructeur drukte ons ooit op het hart om 's middags na drie uur de wegen in de wijde omtrek van de Volvo in Born te mijden. Want dan kwam de ochtendploeg uit dienst en - we citeren onze instructeur - 'die zijn pas écht hartstikke gek'.

Zoiets zien we vrijdagmiddag met de pubertjes in hun Golfjes gebeuren. Je leest na het weekeinde dan ook regelmatig over dodelijke ongevallen waarbij jonge automobilisten betrokken waren. Triest maar waar: zo bestrijden deze Gollums zichzelf.
 
Door onbekende oorzaak verloor de chauffeur de macht over het stuur heet het dan. Over de doden niets dan goeds maar het is een eufemisme voor veel te veel gezopen of achterlijk hard gereden.

Het verstand komt met de jaren. Zou het daarom niet veel verstandiger zijn om de minimumleeftijd voor het rijbewijs te verhogen tot 21 jaar in plaats van geldboetes voor agressief weggedrag op te trekken tot het duizelingwekkende bedrag van 375 euro?
Want tegen die tijd zijn de meeste puberhersens wel volgroeid.

En laat ze tot het zover is lekker met hun piemeltje spelen.

Vroeg opstaan

In Denemarken is een actiegroep opgericht tegen te vroeg opstaan. Want ja, waarom zou je vroeg opstaan als dat nergens voor nodig is? Eigenlijk is dat alleen iets voor boeren die worden gewekt door een kraaiende haan en die bij het krieken van de dag hun dieren moeten voeren. En aangezien in Denemarken slechts vijf procent van de bevolking boer is, hebben die andere 95 procent geen enkele reden om tijdig uit de veren te moeten. De Deense actiegroep schijnt al veel aanhangers te hebben die vinden dat we allemaal gelukkiger worden als we ons leven niet langer laten dicteren door de klok.

Daar zit wat in. Al is het natuurlijk niet veel.

Over vroeg opstaan gesproken: in Nederland kunnen we er ook wat van. Wat dacht u van zwemmen voor werklozen?

Zwemmen voor werklozen. Werklozen worden 's ochtends naar het zwembad gedirigeerd om weer dagritme op te doen.

We vroegen ons al af: waarom is het er nog niet?

Niet langer om 11 uur voor de breedbeeldtelevisie ontbijten met cola en chips terwijl het werkende deel der natie in het zweet des aanschijns de schouders eronder zet. Nee, húp het water in, meedoen met de samenleving.

Eh...wat is er eigenlijk mis met 's avonds wat eerder uit de kroeg naar huis?
En er is nog een ander alternatief voor werklozen. Kijk hier eens even.  Is nog niet overal bekend maar schijnt bij frequent gebruik positief resultaat te hebben.

In Frankrijk werden onlangs tientallen langgestraften (drugs, verkrachting en zo) tijdelijk vrijgelaten om onder zware bewaking een Tour de France te rijden. Het doel ervan was - gaat u even rustig zitten en blijf vooral ademhalen - om weer feeling te krijgen met de maatschappij. Op het journaal zagen we een bajesklant opgetogen reageren. De crimineel had onderweg een hond  geaaid.

'Oh la la! Un chien!'

Om maar weer eens met Geert te spreken: het moet echt niet gekker worden.

De familie Baardmans

Dat in Iran overspelige vrouwen worden gestenigd en wordt gesjoemeld met de verkiezingen, oké, dat is nog tot daar aan toe. Moet kunnen. Het buitenland moet niet zo zeuren. Op weg naar betere tijden liggen nou eenmaal beren op de weg.
Maar wat veel belangrijker is: waarom draagt die Ahmadinejad nooit een stropdas? Want het oog wil ook wat, zei onze oma zaliger altijd. Je hoeft niet in een superdeluxe Hugo Boss of Giorgio Armani te lopen maar een stropdas, meneer Ahmadinejad, is toch het minste wat je in Iran om iemands nek kunt knopen - behalve een touw natuurlijk.

Als je niet beter wist dan gaat hij elke dag op zijn fietsje naar de Iraanse evenknie van Rockwool Lapinus voor de vierploegendienst. Kusje voor Laila en weg is-ie. Onder de snelbinder het boterhamtrommeltje en een lekkere Milky Way voor in de pauze. Af en toe naar C&A voor een leuk jasje en een paar stevige stappers.

Mahmoud Ahmedinejad goes casual.

Op zaterdagmiddag speelt hij in het zesde veteranenelftal van Teheran. Vorige week wonnen ze nog met 3-0 van Qom. Mahmoud maakte er twee, maar die tweede was randje buitenspel. De overwinning werd gevierd met een stevige pot thee in de moskee.

En dan is er nog de Raad van de Hoeders - een stelletje theeslurpende mutsen, zeg maar de familie Baardmans.
 
Ook hier zou een kledingadvies wonderen doen. Een strakke spijkerbroek in plaats van zo'n soepjurk, leuke kekke laarsjes en een fris colbertje. Daarmee kun je voor de dag komen in het buitenland. Dan zouden ze over zo'n steniging ook niet zo'n ophef maken, geloof ons nou maar.

Wees uw broeders hoeder - dat begrepen wij vroeger al.

Toen in een ver verleden gemeenteraadsverkiezingen in ons dorp werden gehouden, hielden wij - de ambitieuze en progressieve jongeren - een week vantevoren schaduwverkiezingen. Inwoners konden alvast hun stem uitbrengen zodat de gevestigde politieke orde een indicatie had van wat hem een week later te wachten stond.
Er was één politieke partij die het goed had begrepen want op de dag van de schaduwverkiezingen werden op het stembureau waar wij trouw de wacht hielden namens die fractie enkele kratjes bier bezorgd. Het tellen van de stemmen gebeurde die avond niet geheel conform de regels en de partij van de kratjes bier won met ongekende overmacht de schaduwverkiezingen in ons dorp.

Nu we jaren later op dit bacchanaal terugkijken, realiseren we ons ineens dat de man die de kratjes in het stembureau afleverde heel veel op Mahmoud Ahmedinejad leek.
 
Hij droeg in ieder geval geen stropdas.

'Lieve familie en vrienden...'

We krijgen helaas steeds vaker emails van mensen met wie het niet zo goed gaat, lichamelijk gesproken.
Ze hadden bijvoorbeeld een afspraak met hun huisarts om de uitslag van een onderzoek te horen en kregen halverwege de middag een telefoontje. 'Kunt u vandaag nog even langskomen? De dokter wil u graag spreken'.

Eerder naar de huisarts dan was gepland? Dat betekent niet veel goeds.

Als het slechte nieuws is vernomen en verwerkt, begint het mededelen. Het informeren van de omgeving over de beroerde stand van zaken. Het letterlijk delen van het leed met anderen. Want plannen vallen in duigen, de toekomst in diggelen.
Het gaat toch altijd anders dan je had gedacht.

Veerle Claus, de weduwe van schrijver Hugo Claus die vorig jaar met behulp van een arts een einde maakte aan zijn leven om Alzheimer de pas af te snijden, componeerde de volgende email aan vrienden en bekenden: 'Lieve vrienden, Hugo heeft besloten de tijd die hem rest en waarvan hij zelf het einde zal bepalen, zo vrolijk mogelijk door te brengen'.
That's it. Zelf schreef hij boekenkasten vol maar een email van welgeteld vierentwintig woorden kondigde het einde aan van het leven van Hugo Claus. Koel en klinisch.

We lezen ze dus steeds vaker. De emails die beginnen met 'Lieve vrienden en familie' en eindigen met 'We proberen er het beste van te maken'. Ze gaan over ziektes die plotseling de kop opsteken, over tumoren, kanker, bestralingen en chemokuren. Over slecht nieuwsgesprekken, wanhopige autoritten naar ziekenhuizen met uitgebreide verslaglegging over behandelingen en medische inschattingen die, achteraf gezien, soms faliekant de plank missloegen.
Emails waarin de kaars van de hoop even opflakkert om na korte of lange tijd meestal toch voorgoed te doven.

Email is een boodschapper van formaat maar meedogenloos als het gaat om het verwoorden van gevoelens.

Plank voor de kop

Als je vroeger bij de krant iets had uitgevreten (bijvoorbeeld ik wordt had geschreven, iets dat trouwens tegenwoordig in journalistenland weer heel normaal schijnt te zijn) dan ging doorgaans tussen vijf en zes uur 's middags de telefoon. Het was de secretaresse van de hoofdredacteur die voor 's morgens vroeg een afspraak wilde maken.

En 's morgens vroeg was toentertijd nog écht 's morgens vroeg.
 
Als ze zei 'Boterhammen meenemen' dan betekende dat niet veel goeds. 'Boterhammen meenemen' was geheimtaal voor een pittig en langdurig gesprek. Er waren collega's die hun boterhammen hadden meegenomen en sindsdien nooit meer waren gezien. Het dictatoriale regime in Argentinië liet tijdens de vuile oorlog tegenstanders verdwijnen door ze boven open zee uit vliegtuigen te gooien en aan de haaien te voeren. Het was de Argentijnse variant van 'Boterhammen meenemen'.

Vorige week zagen we in ons dorp een bekende journalist lopen. Hij is overigens niet zó bekend, maar wij kennen hem. De man was folders aan het uitdelen.
Dat verbaasde ons. Het inkomen van journalisten is weliswaar niet zo denderend maar om nou gelijk folders te gaan bezorgen... We vergisten ons echter.
Hij was aan het folderen voor de Socialistische Partij. Nou hebben wij helemaal niets tegen de SP, net zo min als wij iets hebben tegen Jehova's Getuigen - al ben je in dat laatste geval natuurlijk helemaal van God los door je zondagen op deze manier te verknoeien.
Enfin, deze journalist schijnt dus te zijn gevallen voor het socialistische ideaal. Door de week stukjes schrijven in het plaatselijke blaadje en in de vrije uren de brievenbussen laten klepperen.

Moet allemaal kunnen tegenwoordig. Immers niemand meer die het verschil nog ziet.

Wellicht zijn wij op dit punt wat conservatief, maar wij vinden dat zoiets dus helemaal niet kan. Het zou bij wet verboden moeten worden.
In de vroege jaren zeventig hadden wij een collega die, ook onder werktijd, het verkiezingsprogramma van de plaatselijke KVP schreef. Tegen betaling uiteraard, want hij was niet achterlijk. Enkele weken later moest hij voor de krant naar een vergadering van diezelfde KVP en daags erna stond uiteraard een poeslief stuk over de katholieke volkspartij in de gezet.

Zo ging dat vroeger en zo gaat dat blijkbaar tegenwoordig nog steeds.

Want laatst lazen we in een regionaal weekblaadje een artikel van onze folderende pennenlikker. Het ging over de opkomst van Geert Wilders en wat hiertegen te doen. Het stuk was mede geschreven door onze journalist die ruim twee kolom lang de voorzitter van zijn eigen lokale Socialistische Partij, waarvan hij nota bene zelf bestuurslid (!) is, te keer laat gaan tegen de PVV.
Over eigenbelang en normvervaging gesproken.

Er zijn journalisten voor minder doodgeschoten.

We zouden tegen hem willen zeggen: meld je morgenochtend even bij je hoofdredacteur. En neem je boterhammen mee.
Nee, wacht.
Neem gelijk een heel brood mee om die dikke plank weg te meppen die je voor je kop hebt.

Ni dieu ni maitre

Sinds kort wappert een Tibetaans gebedsvlaggetje in onze tuin. Weliswaar verschoven achter een beer van een conifeer maar hij wáppert. En dat zit zo.

Er lag een brief van de Dalai Lama in de bus. Eerlijk gezegd aarzelden we of we de brief wel moesten openen omdat we hiermee wellicht de goede betrekkingen met China op het spel zouden zetten.
We gaan namelijk af en toe wel eens wokken bij de Chinees hier om de hoek en we kunnen ons voorstellen dat de foe young hai straks ineens niet meer zo lekker smaakt als onze Chinees weet dat wij de Tibetaanse zaak een warm hart toedragen.

Enfin, die brief van de Dalai Lama kwam uiteraard niet toevallig want hij was in Nederland. En een beetje boeddhist heeft tegenwoordig ook verstand van marketing. Hij vroeg ons of we het gebedsvlaggetje zichtbaar op wilden hangen. De kleuren in dat vlaggetje vertegenwoordigen de vijf elementen aarde, water, vuur, wind en wolken en hemel. Tibetanen geloven dat de wind het gebed op het vlaggetje leest en het gebed miljoenen malen vermenigvuldigt.

Tja.

Vroeger plakten we in al onze onnozelheid een poster van de plaatselijke grootgrutter op onze ruit. Hij beloofde een auto te verloten onder alle leeghoofden die zo gratis reclame voor hem maakten. Wekenlang hing in elk huis een poster aan de voorgevel. We waren dus állemaal stuk voor stuk sukkels want van die auto werd nooit meer iets vernomen. Tegenwoordig vraagt de Dalai Lama aan de mensen van deze wereld om voor het boeddhisme te vlaggen. En, want daar gaat het om, geld naar hem over te maken.

Freek de Jonge vlagt niet voor tenzin gyatso, de veertiende Dalai Lama. Niet omdat De Jonge geen tuin heeft maar hij vindt de Dalai Lama niet zo'n frisse man. De geur van heiligheid die hem omringt, aldus De Jonge, is de schijn die bedriegt. De Dalai Lama is in zijn ogen een twijfelachtige figuur. De man is niet voor godsdienstvrijheid, hij terroriseert aanhangers van andere stromingen, onderhoudt vriendschapsbanden met overtuigde fascisten en doet uitspraken over seksualiteit waar de paus heilig bij is, aldus nog steeds Freek de Jonge. Hij verwijst naar deze website die alle duistere zaken over en rond de Dalai Lama op een hoop veegt.

Tja, wat moet je dan als brave Nederlander die post krijgt van de Dalai Lama? Als halfbakken compromis hebben we na lang wikken en wegen het gebedsvlaggetje maar opgehangen achter een dikke rij coniferen. Niemand die het ziet, en zeker niet onze Chinees om de hoek want zaterdag gaan we weer bij hem wokken.

Ondertussen houden we onverkort vast aan het motto 'Ni dieu ni maitre'. 

Geen God of meester zal over mij beslissen.

Verboden te fotograferen!

Kartuizermonniken leefden vroeger tamelijk sobertjes. Opstaan, bidden, eten, bidden, werken, bidden. Ze hadden geen Nintendo, kenden Ajax niet, in hun cel stond geen flatscreen. Stel dat ze tussen het bidden door op stap waren gegaan met een spiegelreflexcamera van Nikon. Dan hadden ze op 23 juli 1572 wél mooi de huurlingen van Willem van Oranje kunnen fotograferen die plunderend en moordend het Roermondse kartuizerklooster binnenvielen.

Want waar waren we? We waren in dat Roermondse kartuizerklooster waar momenteel de expositie 'Het geheim van de stilte' aan de gang is. We betaalden 8,50 euro voor een uurtje wandelen door een klooster - het is wel veel, hoor.

Het Roermondse klooster is het enige kartuizerklooster in Nederland waar nog delen van bewaard zijn gebleven. Overigens viel dat met die stilte nogal tegen want veel oude mensen bijelkaar kunnen een hoop kabaal maken.

Vroeger stond bij de ingang van een expositie een bordje met 'Hartelijk welkom'. Tegenwoordig is het 'Verboden dit' en 'Verboden dat'. Je mag er, zoals bij de expositie in Roermond, niet fotograferen. Waarom werd ons niet duidelijk. Het aardige meisje achter de kassa kon die duidelijkheid ook niet geven. Op ons argument, dat de Kartuizers geen bezwaar zouden hebben gehad tegen het maken van foto's, glimlachte ze slechts minzaam.

We waren dus niet overtuigd en besloten gewoon te fotograferen. Dat kon natuurlijk ook omdat de jonge beveiligingsbeambte achter zijn krantje zat te suffen terwijl het volk uitstroomde door de gangen van het Kartuizerklooster. Vrijwilligers hielden weliswaar een oogje in het zeil en omdat we nogal behangen met fotoapparatuur rondliepen, kregen we voortdurend een bejaarde James Bond achter ons aan die ons voor geen meter vertrouwde.

En terecht!

Gluurt Hitler als we douchen?

Het is Pinksteren - dus herdenken wij met z'n allen behalve het optreden van de heilige Bruce op Pinkpop ook de uitstorting van de Heilige Geest.

Plotseling kwam er uit de hemel een geluid dat leek op een enorme windvlaag en het vulde het hele huis, waar zij zaten. Op hun hoofden vertoonden zich tongen als vuur, die zich verdeelden en het zette zich op ieder van hen. Zij werden allen vervuld met de Heilige Geest en begonnen in vreemde talen te spreken, zoals de Geest het hun gaf uit te spreken.

Er van uitgaande dat er een hemel is, natuurlijk. Spiritualiteit heeft de onmiskenbare neiging om alles recht te praten wat krom is. In een van zijn Gesprekken met God noteert Neale Donald Walsch dat 'Hitler rechtstreeks naar de hemel ging'.
Natuurlijk. Waar moest hij ook anders naar toe?

Hitler ging rechtstreeks naar de hemel.

Laat dát de Hannie Schafts van deze wereld maar niet horen.

En met dat rechtstreeks naar de hemel gaan, doelt Walsch op het feit dat iemand met tientallen miljoenen doden op zijn geweten met open armen wordt ontvangen door God. Want iedereen verdient een tweede kans.
Welkom in het walhalla van vergeving. Dat is spiritualiteit ten voeten uit. Je sluit naar moderne maatstaven een individuele reïntegratieovereenkomst met Hitler zodat hij na ontslag uit dit leven en na een half jaar hemelse ww tenminste op eigen benen verder kan.
Want in dát land komt niemand om van de honger.

Maar de vraag is: zei God dit werkelijk? Sprak hij echt met Neale Donald Walsch?

We lazen onlangs het boek 'Gluren de doden als we douchen?' Het is een soort hiernamaals voor dummies. Alles wat u altijd al over de hemel wilde weten. Bijvoorbeeld: bezoeken de doden cafés?
Luisteren ze naar muziek?
Gaan ze naar sportwedstrijden?
En, zeker niet onbelangrijk: is het druk daar in de hemel, moeten we er in de rij staan?
De schrijfster van het boek is het medium Concetta Bertoldi die inderdaad bevestigt dat de doden over onze schouder gluren als we in de douche staan.

Bertoldi correspondeert dus ook met de hemel en daar kreeg zij te horen dat Hitler helemáál niet in de hemel is. 'Nee hoor', aldus Bertoldi, 'moordenaars worden niet uitgenodigd voor het feestje'.

Wie liegt er nu? Neale Donald Walsch? Concetta Bertoldi? Of God zelf?
En waar is Hitler? Boven of beneden?